Wat als jij je nieuwe pas zelf mocht invullen?
Nieuwe foto. Nieuwe gegevens. Oude versie van jezelf?
En plots blijkt dat je officiële versie precies wat achterloopt op wie je ondertussen geworden bent.
Nieuwe pas. Existentiële crisis inbegrepen.
Ik heb dus een nieuwe pas aangevraagd.
Gewoon omdat het moest. Zo’n typisch volwassen moment waar je denkt: ik ga dat snel regelen… en twintig minuten later zit je ineens na te denken over je volledige identiteit.
Nieuwe foto nemen.
Gegevens controleren.
Handtekening zetten alsof je een belangrijke internationale overeenkomst gaat ondertekenen.
En ergens onderweg dacht ik:
Wat als je dat eigenlijk écht zelf mocht invullen?
Niet “wat juridisch klopt”.
Maar wat vandaag nog klopt.
Past je naam nog bij wie je geworden bent?
Is de foto die erop moet wel echt de foto die je wilt?
Ben je wel zo oud als die cijfers?
En waarom lijken pasfoto’s altijd alsof je net drie nachten onder een brug hebt geslapen?
Zie jij jezelf écht zoals op die foto?
Of kijkt daar iemand die precies net drie administratieve nederlagen heeft verwerkt?
Past je naam nog bij wie je vandaag bent?
Ben je wel zo oud als die cijfers of hangt dat vooral af van de dag?
Welke titel zou je vandaag nog invullen zonder licht ongemakkelijk te worden?
En waarom voelen officiële formulieren altijd alsof ze je proberen vast te zetten in een versie van jezelf van vijf jaar geleden?
Ondernemers doen dit constant zonder het te beseffen
Volgens mij hebben ondernemers hier meer last van dan andere mensen.
Je kiest ooit een functietitel, een aanbod of een beschrijving van jezelf… en voor je het weet gebruik je die tien jaar later nog altijd terwijl je werk compleet veranderd is.
“Mensen helpen.”
“Creatief bezig.”
“Zelfstandig in bijberoep.”
“Een paar dingen aan het uitwerken.”
Ondertussen runt die mens bijna een volledig bedrijf, draagt hij vijf mensen mee en neemt hij beslissingen waar vroeger een halve raad van bestuur voor nodig was.
Maar de officiële beschrijving blijft ergens hangen in 2000.
Misschien voelen overgangsperiodes daarom zo raar aan
Omdat de oude versie niet meer volledig klopt… maar de nieuwe nog nergens geregistreerd staat.
Dat is eigenlijk een bizarre tussenruimte.
Je voelt zelf dat je veranderd bent, maar alles rond jou gebruikt nog dezelfde naam, dezelfde uitleg en dezelfde verwachtingen.
En eerlijk? Volgens mij blijven veel mensen daardoor te lang trekken aan dingen die eigenlijk al verschoven zijn.
Niet omdat ze blind zijn.
Maar omdat hun buitenkant administratief nog altijd achterloopt op hun binnenkant.
Dus ja… die pas bleek interessanter dan verwacht
Mijn naam klopt trouwens nog altijd. Esther blijft gewoon Esther.
Maar veel van de rest voelde ineens minder vanzelfsprekend dan vroeger.
En eerlijk? Het was eigenlijk een goeie denkoefening.
Als je vandaag volledig opnieuw mocht invullen wie je bent, wat zou je behouden?
Welke woorden voelen nog juist?
Welke uitleg gebruik je alleen nog omdat iedereen eraan gewend is?
En welke versie van jezelf staat officieel nog overal geregistreerd… terwijl jij al lang ergens anders zit?
Dat zijn misschien geen slechte vragen.
Zelfs niet voor iets dat normaal gewoon vijf minuten duurt aan een loket.
Esther
AX SEA
Nieuwe pas. Existentiële crisis inbegrepen 😜
