Waarom nemen we onze belangrijkste beslissingen vaak op de verkeerde plaats?

"We are each crowned twice in this lifetime."— Marion Woodman

Toen ik die zin van Marion Woodman las, dacht ik niet alleen aan mensen.

Ik dacht aan organisaties. Ook organisaties krijgen een tweede kroon. Niet wanneer ze groeien, nieuwe markten veroveren of betere cijfers neerzetten, maar wanneer ze de moed hebben los te laten wat hen ooit succesvol maakte.

Tijdens mijn vakantie aan zee viel me opnieuw iets op. De zee gaf mij geen antwoorden. Ze nam de ruis weg.

Wat overbleef, was de werkelijkheid. Dat bracht me bij een vraag die me sindsdien niet meer loslaat: nemen we onze belangrijkste beslissingen nog op de plaats waar de werkelijkheid werkelijk aanwezig is?

We investeren voortdurend in betere strategieën, betere rapporten en betere dashboards.

Toch blijven dezelfde problemen terugkeren.

Niet omdat mensen hun werk niet doen, maar omdat de werkelijkheid onderweg steeds minder toegang krijgt tot de plaats waar beslissingen worden genomen. Tussen de werkvloer en de bestuurstafel wordt informatie samengevat, gefilterd en geïnterpreteerd. Dat is noodzakelijk.

De vraag is hoeveel werkelijkheid onderweg verloren gaat.

Marion Woodman schreef later: "No longer who we were, we know not who we may become."

Die zin gaat over menselijke ontwikkeling, maar raakt even goed organisaties.

De grootste uitdaging is niet groeien. De grootste uitdaging is erkennen dat het kader waarmee je gisteren succesvol was, vandaag niet langer volstaat om te zien wat zich aandient.

Dat is precies waarom ik schrijf. Niet om de werkelijkheid te bedenken, maar om woorden te geven aan wat ik al jaren waarneem.

Organisaties lopen zelden vast omdat mensen hun werk niet willen doen. Ze lopen vast wanneer de werkelijkheid de plaats waar beslissingen worden genomen steeds moeilijker bereikt.

Goed leiderschap begint daarom niet met een betere analyse.

Het begint met een betere waarneming. De kwaliteit van een beslissing wordt uiteindelijk niet bepaald door de intelligentie van degene die beslist, maar door de werkelijkheid die de beslissing nog weet te bereiken.

Dat is voor mij de betekenis van de tweede kroon.

Niet méér weten. Opnieuw leren zien.

Beslist uw organisatie op basis van de werkelijkheid, of op basis van wat ervan is overgebleven?

Een reflectie over Marion Woodman, besluitvorming en de vraag welke werkelijkheid uw organisatie nog bereikt.

Wat Marion Woodman onverwacht zichtbaar maakte over leiderschap, waarneming en de afstand tussen de werkvloer en de bestuurstafel.