Drie deelnemers behalen hetzelfde certificaat en beginnen een praktijk. Niet veel later ontstaan nieuwe opleidingen, nieuwe klanten, nieuwe diensten en nieuwe commerciële relaties. Niemand ontwierp het geheel aan tafel. Toch begint er een structuur zichtbaar te worden.

Wat ontstaat er wanneer iedereen gewoon de volgende logische stap zet?

Ik schreef me uit nieuwsgierigheid in voor Fientjes driedaagse opleiding. Na oefeningen, affirmaties en een bijzondere groep vertrok ik met een certificaat. De opleiding was afgelopen. Het volgende aanbod niet.

Een verkoopgesprek laat zien hoe aandacht, timing en framing een beslissing kunnen sturen. Wat kunnen organisaties daarvan leren?

We investeren voortdurend in betere analyses, rapporten en strategieën. Maar wat als de kwaliteit van een beslissing vooral afhangt van de werkelijkheid die de besluitvorming nog weet te bereiken? Een reflectie over Marion Woodman, leiderschap en de plaats waar organisaties werkelijk leren zien.

Deel 5: Wat probeert zichtbaar te worden waarvoor onze ordening nog geen plaats heeft?
Deel 6: Wat blijft daarvan over wanneer het toegang krijgt tot die ordening?

Met als dragende zin:

De eerste eco is de bedoeling waarmee verandering begint. De tweede eco is wat ervan overblijft nadat de economie haar voorwaarden heeft gesteld.

De menselijke kern:

Wortels om niet in iedere verandering te verdwijnen.
Waarnemingsvermogen om te zien wat werkelijk verandert.
Verbeeldingskracht om te bouwen wat nog niet bestaat.

De slotvraag van de reeks:

Onderwijzen we kinderen om het juiste antwoord te onthouden, of om te herkennen wanneer de werkelijkheid een nieuwe vraag stelt?

En de finale:

Niet onze antwoorden worden hun belangrijkste erfenis. Wel hun vermogen om nieuwe vragen te herkennen zonder zichzelf te verliezen.

De sterkste bewegingen:

Human Capital is niet alleen wat mensen vandaag kunnen uitvoeren. Het is het vermogen van een organisatie om samen met haar mensen te blijven leren wat morgen noodzakelijk wordt.

De kern van dit deel:

We investeren graag in het beeld van herstel. Maar herstel begint bij de voorwaarden die leven opnieuw mogelijk maken.

Een streefwaarde mag richting geven, maar zij mag de werkelijkheid niet verhinderen ons te corrigeren.

We vragen de natuur zich aan te passen zonder haar toe te staan te bewegen.

Kan natuur toekomst hebben wanneer onze streefwaarde haar verplicht te blijven wie zij vroeger was?

De brand maakt niet zichtbaar wanneer de werkelijkheid begon te veranderen. Alleen wanneer wij niet langer om haar heen konden.

Voor de diagnose waren we lastig, lui of te gevoelig.

Na de diagnose werd alles autisme.

En nu steeds meer vrouwen die diagnose krijgen, begint de maatschappij te twijfelen of het label nog iets betekent.

In mijn nieuwe blog laat ik de vrouwen spreken — waaronder mezelf. Maar ik onderzoek ook de andere kant:

Welke as is de omgeving zelf bereid te bewegen?

Nieuw op axsea.co:

Voor de diagnose was het ons karakter. Daarna werd alles autisme.

Uta Frith beschermt het onderscheidingsvermogen van de wetenschap.

Veel vrouwen met ASS beschermen de werkelijkheid die dankzij hun diagnose eindelijk zichtbaar werd.

Ze gebruiken hetzelfde begrip, maar spreken niet noodzakelijk over dezelfde assen.

Wat gebeurt er wanneer we niet langer proberen te bepalen wie gelijk heeft, maar onderzoeken wat iedere positie ziet, beschermt én buiten beeld houdt?

In het laatste deel van deze reeks leg ik de blinde vlekken van de gediagnosticeerde persoon, familie, wetenschap, diagnosticus, belangenorganisaties en maatschappij naast elkaar. Van daaruit ontstaan de persoonlijke assen en de tegenassen van de omgeving.

Want een diagnose benoemt de categorie. Ze toont nog niet waar iemand vastloopt, welke vermogens worden ingezet om te functioneren en welke kost pas later zichtbaar wordt.

De beperking bevindt zich niet vanzelfsprekend op één plaats. Ze wordt zichtbaar in de verhouding tussen wat iemand kan dragen, wat de omgeving voortdurend vraagt en welke partij bereid is haar eigen as te bewegen.

Als iedere partij slechts een deel van de assen kan zien, wie is dan bereid haar eigen blinde vlek te onderzoeken en mee het risico van een correctie te dragen?

De persoon beantwoordt de vragen.

Het protocol wordt zelden bevraagd.

Een diagnostisch onderzoek probeert de omstandigheden zoveel mogelijk te standaardiseren. De bedding blijft gelijk, zodat verschillen in gedrag aan de persoon kunnen worden toegeschreven.

Maar wat gebeurt er wanneer juist die bedding mee bepaalt wat zichtbaar wordt?

In deel 2 van deze reeks draai ik de onderzoeksstoel om. Vanuit het onderzoek achter AX SEA kijk ik niet alleen naar kenmerken, scores en masking, maar naar de verhouding tussen bedding, beweging en positie.

Want hetzelfde gedrag kan iets anders betekenen wanneer het tempo, de verwachting, de relatie of de handelingsruimte verandert. En wat als individueel tekort wordt gemeten, kan ook een kostbare aanpassing aan de omgeving zijn.

Een protocol kan betrouwbaar meten en toch onvoldoende weten wat het meet.

Wie wordt hier eigenlijk getest — de persoon, of de verhouding tussen de persoon en de ruimte waarin wij haar onderzoeken?

Wat gebeurt er wanneer een wetenschapper die het autismespectrum zelf mee heeft helpen openen, zegt dat het spectrum is ingestort?

Een uitspraak van Uta Frith veroorzaakte felle reacties. Vooral vrouwen met ASS voelden zich geraakt. Voor Frith dreigt autisme als wetenschappelijke categorie zijn onderscheidingsvermogen te verliezen. Voor veel vrouwen gaf diezelfde diagnose eindelijk taal aan een leven van aanpassen, uitputting en onbegrepen blijven.

Ik bleef bij die botsing hangen.

Lees deel 1:
Wat draagt een diagnose wanneer het begrip zelf begint te schuiven?

axsea.co

De werkelijkheid van een organisatie ontstaat niet pas aan de vergadertafel. Ze beweegt al in kleine waarnemingen, informele gesprekken en ervaringen waarvoor nog geen formele plaats bestaat. In deze blog onderzoek ik waarom een CEO een koffiemachine in zijn kantoor zette & wat organisaties nodig hebben om werkelijk te ontvangen wat daardoor binnenkomt.

Een netwerk kan indrukwekkend ogen en toch weinig bewegen. In deze blog onderzoek ik wanneer een contact een werkzame route wordt, hoe brugfiguren waarde naar de juiste tafel dragen en waarom zichtbaarheid zonder toegangsarchitectuur gemakkelijk een luchtkasteel blijft.

Niet alleen de waarde van een verhaal bepaalt of het zichtbaar wordt. Ook de infrastructuur eromheen bepaalt welke stem wordt herkend, welke informatie gewicht krijgt en welke werkelijkheid uiteindelijk het besluit bereikt.

Soms ontstaat een inzicht niet tijdens een vergadering of een strategieoefening, maar onderweg. Een rode Ferrari op de E34 en een vraag over leiderschap brachten me onverwacht bij een onderwerp dat me al jaren bezighoudt: de verschillen tussen wat onmiddellijk onze aandacht trekt en wat uiteindelijk het echte verhaal blijkt te zijn.

Deze blog gaat over kijken, zien en onderzoeken. Over organisaties, leiderschap en de vraag waarom ik vaak minder geïnteresseerd ben in wat zichtbaar is dan in wat zichtbaar gemaakt moet worden.

Veel organisaties weten meer dan ze denken.

De vraag is niet wat zichtbaar werd.

De vraag is wat zichtbaar werd én vervolgens onderdeel werd van de dagelijkse praktijk.

Nieuw op de website:

Aanwezig Zijn Is Een Metier – Deel 3: Ik Leef

Misschien wordt een organisatie niet beperkt door wat ze niet weet. Misschien wordt ze beperkt door wat ze niet kan dragen.

🔗 Lees het artikel op de website.

We besteden veel aandacht aan bewustwording.

Veel minder aan een andere vraag:

Wat gebeurt er nadat iets zichtbaar geworden is?

Het moeilijke deel is vaak niet het inzicht.

Het moeilijke deel begint wanneer een mens, een team of een organisatie niet langer kan doen alsof het niet gezien werd.

Nieuw op de website:

Aanwezig Zijn Is Een Metier – Deel 2: Ik Blijf

Wat is het verschil tussen een inzicht en de capaciteit om met dat inzicht te leven?

🔗 Lees het artikel op de website.